Данный проект — личный архив воспоминаний города Артик Армения, построенное на личных воспоминаниях и ностальгии. Зин исследует тему памяти и эмоциональной связи с местом детства, где повседневные детали и городской ландшафт раскрываются через призму времени и переосмысления.
Ուզում եմ այս պատմությունը սկսել հենց այս լուսանկարով՝ որպես այս փոքրիկ ճանապարհորդության սկիզբ։ Այս արևոտ օրը ես կանգառում սպասում էի փոքրիկ ավտոբուսին, որը գնում է Արթիկ։
I want to start this story with this photo, as the beginning of this little journey. On this sunny day, I was waiting at this bus stop for the minibus that goes to Artik.
Սա իմ պապիկն է։ Նա հաճախ է հայտնվելու այս լուսանկարներում, քանի որ օգնում էր ինձ այս ֆոտոշարքի ընթացքում՝ տանելով այն վայրերը, որտեղ ուզում էի լուսանկարներ անել։ Իսկ այս լուսանկարում ես խնդրեցի նրան նկարվել, իմ կարծիքով, շատ հետաքրքիր մեքենայի՝ Վիլիսի ֆոնին։
This is my grandpa. He’ll be appearing quite often in these photos because he helped me with this little photo project by driving me to all the places I wanted to visit. In this picture, I asked him to pose in front of what I think is a really cool car a Willys.
Մենք մեքենայի մեջ սպասում էինք պապիկի ընկերներին՝ նրանց վերցնելու համար։ Այդ ընթացքում նա որոշեց FaceTime-ով զանգահարել տատիկին։
We were waiting in the car for Grandpa’s friends, to pick them up. Meanwhile, he decided to call Grandma on FaceTime.
Ընթրիքի ժամանակ պապը պատմում էր լեյտենանտ ծառայած տարիների և այն մասին, թե որքան խիստ է եղել իր ենթակաների նկատմամբ։
During dinner, my grandfather talked about his time working as a lieutenant and how he was strict with those under his command.
Պապիկս փորձում էր կարգավորել հեռախոսային կապը, որպեսզի նորից կարողանար օգտվել իր հին տան հեռախոսից։ Եվ նա շատ ուրախացավ, երբ վերջապես ամեն ինչ կարգավորեց, ու հեռախոսն սկսեց աշխատել։
Grandpa was trying to get the phone service working so he could use his old home phone again. He was so happy when he finally got everything set up and the phone started working.
Մինչ ես ու քույրերս գնում էինք խանութ՝ կոնֆետներ գնելու, պապիկը մեզ համար լեգենդար տապակած կարտոֆիլ էր պատրաստել։
While my sisters and I were walking to the store to buy some candy, Grandpa made us his legendary fried potatoes.
Երբ ասացի, որ պետք է լուսանկարներ անեմ Արթիկում, պապիկս ասաց, որ ինձ ուր ուզեմ կտանի։ Այդ պահին հիշեցի, որ Արթիկից Գյումրի տանող ճանապարհին մի փոքրիկ, գեղեցիկ լիճ կա, որի կողքով միշտ անցնում ենք, բայց ես երբեք մոտիկից չէի տեսել։ Դե, որոշեցինք գնալ այնտեղ։
When I told Grandpa that I needed to take some photos in Artik, he said he would drive me wherever I wanted. Then I remembered a small, beautiful lake on the road from Artik to Gyumri that we always pass by but that I had never actually seen up close. So, of course, we decided to go there.
